ارزش رازداري
اميرالمومنين عليه السلام فرمودند:جبران زيان خاموشي و دم فروبستن،بسي آسانتر است از بازيافت آنچه که با گفتار نابجا از دست مي رود .راز نگه داري محتواي مشک، هر چه در محکمتر بستن دهانه آن است. نگه داري آن چه در اختيار تو است بهتراز آن است که چيزي را از ديگران بخواهي؛تلخي نوميدي بسي بهتر از دريوزدگي نزد مردم است. کار همراه با پاکدامني به مراتب از توانگري همراه باهرزه گي ارزشمند تر است. انسان خود از هر کس ديگري در نگه داري رازش تواناتر است.بسا کوشنده اي که در جهت زيان خود تلاش مي کند! هر که پر گويد به ياوه گويي در افتد، و هر که تفکررا پيشه خويش سازد بر بصيرتش افزوده گردد.

به نام پروردگار عشق

دوستان مهربانم سلام، قبل از خواندن اين مطلب لازم است نکته اي را متذکر شوم، مطلب زير به اين معنا نيست که دانشگاه هميشه و براي همه افراد بد است. دانشگاه جاي کساني است که قبل از رفتن به دانشگاه اعتقادات خود را مستحکم کرده و هدف خود را معين کرده باشند. ضمنا خواهش مي کنم هنگام خواندن اين مطلب تقصير را به گردن جنس مخالف خود نيندازيد چرا که ما همه مقصريم!!!

من بدم مي آيد از اينکه سر کلاس به بغل دستي ام نگاه کنم، تا بپرسم « جمله آخر استاد چه بود؟» و ببينم به جاي تخته به دختر جلويي نگاه مي کند، من بدم مي آيد از اينکه دوستم موقع جزوه گرفتن از دختر همکلاسيمان به جاي انکه نگاهش به جزوه باشد، به ناخن هاي نارنجي رنگش نگاه مي کند. من بدم مي آيد هر وقت به بوفه مي روم بايد از جلو دانشجوياني رد شوم که بدون هيچ خجالتي در مورد مش موي دختر همکلاسيشان صحبت مي کنند. من بدم مي آيد از اينکه وقتي از دوستم مي پرسم مي داند کدام يک از دخترها جزوه ي تميز و کافي دارد؟ بگويد همان که رژ لب مسي مي زند و پشت چشمش را آبي مي کند، من بدم مي آيد از اينکه ساعت هفت صبح با يکي از از دخترهاي هم کلاسم هم زمان از مترو پياده مي شويم اما هميشه ديرتر از من به کلاس مي رسد، چون اول مي رود دستشويي هاي ساختمان ابن سينا و بعد با صورت رنگي تر به کلاس مي آيد. من بدم مي آيد از اينکه يکي از دخترهاي هم دوره ي ما آن قدر ساده بود، حالا مثل عروس ها خودش را درست مي کند. از اين يکي براي اين بدم مي آيد، که نمي فهمم در دانشگاه ها، چي به آدم ها ياد مي دهند که اينجور تغيير مي کنند. دانشگاه جاي درس خواندن است. براي درس خواندن هم مهم نيست چه ريخت و قيافه و تيپي داشته باشي، چه برسد که اينقدر سقوط کني؟! استاد، چند روز پيش وقتي کلاس تمام شد، گفت معايب مانتوي تنگ از مزايايش بيشتر است. مي خواستم حالا که استاد بحثش را مطرح کرد، بروم از آن دختري که آن قدر مانتويش تنگ است که هر لحظه فکر مي کني الان يا نفسش بند مي آيد يا دکمه اش مي پرد هوا، بپرسم لطف آنکه بدنش را براي اين همه چشم در اين لوله بخاري قاب گرفته است چيست؟ اما نرفتم چون دوست نداشتم کسي مرا کنار او ببيند! مي دانيد من هميشه فکر مي کردم فرق آدم از روزي که پا به دانشگاه، آن هم شريفش مي گذارد تا روزي که از آن خارج مي شود فقط در سطح معلومات، فرهنگ و شعورش است، آن هم در جهت صعودش، ولي حالا هر چه مي خواهم برهنگي را در يکي از اين ها جا بدهم نمي توانم! من بدم مي آيد از اينکه دانشگاه به جاي آنکه چيزي به آدم بدهد، چيزي ازش بگيرد، آن هم چيزهاي ناياب و با ارزشي مثل حيا از دخترها و غيرت از پسرها؟! من خيلي بدم مي آيد، آنقدر که مي خواهم همه اين چيزها را از جلو چشمم دور کنم.

مولاي من دوستت دارم ، اما نه به خاطر خواهشهاي نفسم که آبرو برايم نگذاشته، دوستت دارم فقط و فقط به خاطر اخلاصي که سراسر وجود نازنين و مهربانت را فرا گرفته. عشق وام دار توست. کاش فقط لحظه اي چهره دلربايت را ، نه، کاش فقط لحظه اي سايه اي از تو مي ديدم تا شايد مرحمي بر اين دل طوفان زده ام بود. تا آخرين نفس با افتخار از تو مي گويم و مي خوانم، چرا که از تو گفتن و تو را خواندن ، ياد کردن پروردگار مهرباني ها است.